นับตั้งแต่ก้าวแรกที่ได้เข้ามาเหยียบพื้นโรงเรียนนายเรือ เอาแบบที่พอจะรู้เรื่องราว ก็คือวันที่ นตท. ชั้น ๒ รุ่น ๔๔ เข้ามาดูงาน โรงเรียนเหล่าทัพ หลังจากวันนั้นก็เริ่มนับถอยหลังได้เลยว่าอีกไม่นาน ถิ่นนี้แหละที่เป็นบ้านใหม่ ของเรา ความประทับใจแรกเริ่ม ว่ากันไปแล้วก็ตั้งแต่เริ่มเหยียบพื้นลานสวนสนามเลย พี่ชั้น ๕ ( ในสมัยนั้น) ใส่ชุดขาวน้อยยืนต้อนรับ พวกเรา ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากเนื่องจากเป็นชั้น ๒ เตรียมทหาร มายังไม่เคยเห็นพี่ยืนแถว รับน้อง รู้สึกขนลุกซู่เป็นอย่างมาก วาจาแรกที่ได้ยินจากชายร่างยักษ์ คนหนึ่งก็คือ “ เร็ว ๆ น้องเวลามีน้อย เดี๋ยวไป ทานข้าวกัน ” ผู้พูดพูดด้วยเสียงธรรมดา หลายคนไม่ได้คิดอะไร แต่ผมคิด ตั้งแต่เรียนเตรียมทหารมา น้อยมากที่จะได้ ยินคนเรียกว่า “ น้อง ” และที่โรงเรียนนี้ให้ความสำคัญกับการทานอาหารขนาดนี้เลยเหรอ เป็นคำถามที่น่าคิดอย ู่เหมือนกัน หลังจากนั้น พี่ ๆ ในชุดขาวน้อย ได้พาพวกผมเยี่ยมชม หอดาราศาสตร์ เป็นที่แรก ( ในใจผมคิดว่าคงจะ เป็นจุดขายของโรงเรียนนายเรือ) จากนั้นก็เป็นห้อง Bridge Simulator ซึ่งเป็นห้องฝึกเดินเรือจำลอง ซึ่งตื่นตาตื่นใจ มากเป็นเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนซึ่งในระหว่างเยี่ยมชมส่วนการศึกษานั้น พี่ ๆ นักเรียนนายเรือ จะคอยมาดึงตัวไปคุยถามเรื่องราวต่าง ๆ เป็นภาพที่น่าอบอุ่นประทับใจมาก เสร็จภารกิจตรงนั้น ต่อไปเป็นการรับประ ทานอาหารกลางวัน ซึ่งเป็นอาหารแบบบุฟเฟ่ ประกอบกับมีดนตรีสากลบรรเลงสด สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ประทับใจมากจนถึง วันนี้ว่า                                 “ ทหารเรือกินอย่างราชา อยู่อย่างพี่น้อง ”

       จากวันนั้นถึงวันนี้เวลาล่วงไปเกือบ ๒ ปี ปัจจุบัน ผมคือ นักเรียนนายเรือปี ๒ จากความประทับใจแรกเริ่ม จนถึง ความรู้สึกตอนนี้ ยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างในโรงเรียนนายเรือไม่ได้เปลี่ยนไปภาพในวันนั้น ไม่ใช่ภาพที่ถูกจัดขึ้น ทุกอย่างเกิดขึ้นจริงเป็นกิจวัตร สังคมในโรงเรียนนายเรือเป็นสังคมพี่ – น้อง อยู่ด้วยระบบพี่สอนน้อง น้องตามพี่ ผมไม่ทราบว่าที่อื่น เป็นแบบใด แต่ที่นี้น่าจะเป็นระบบที่พวกเรานักเรียนนายเรือทุกคนพอใจและยังคงปฏิบัติกันต่อ ๆ ไป